izquierda
ANTERIOR

Caballeros Empobrecidos

SIGUIENTE
SIGUIENTE


 

咏贫士



其一∶
万族各有托,孤云独无依。
暧暧空中灭,何时见馀晖。
朝霞开宿雾,众鸟相与飞。
迟迟出林翮,未夕复来归。
量力守故辙,岂不寒与饥?
知音苟不存,已矣何所悲。

 

Poema 1

Las diez mil cosas en su lugar.
Como perdida, vaga una nube solitaria.

Oscurece y se disuelve en la oscuridad del cielo limpio.
Cuándo volverá a ser iluminada otra vez?

La luz del amanecer se abre paso entre la neblina de la noche
Y cantidad de pájaros emprenden vuelo juntos

Se aventuran cuidadosos desde los bosques
para volver temprano antes del anochecer.

Temerosos por nuestra vida, guardando fuerzas,
¿cómo habríamos de evitar hambre y frío?

Si ya nadie lo comprende,
entonces ya está: a qué lamentarse?

 

其二∶
凄厉岁云暮,拥褐曝前轩。
南圃无遗秀,枯条盈北园。
倾壶绝馀沥,闚灶不见烟。
诗书塞座外,日昃不遑研。
闲居非陈厄,窃有愠见言。
何以慰吾怀,赖古多此贤。

 

Poema 2

Así termina el año, un frío amargo.
Me soleo en la galería, mi abrigo cerrado.

No quedó nada en el jardín del sur,
y ramas muertas en el del norte.

Di vuelta la vasija de arroz: ni un grano.
Curioseé en el horno, ni siquiera humo.

Llega la noche, clásicos desparramados por ahí,
pero no consigo paz para leer.

Esta vida de inacción no es como la de Confucio en Chen,
La gente está famélica y también furiosa

¿Cómo tranquilizar a mi corazón?
De tiempos lejanos tantos vivieron esta vida virtuosa.

 

其六∶
仲蔚爱穷居,绕宅生蒿蓬。
翳然绝交游,赋诗颇能工;
举世无知者,止有一刘龚。
此士胡独然?实由罕所同;
介然安其业,所乐非穷通。
人事固以拙,聊得长相从。

 

Poema 6

Zhongwei amaba vivir recluido
Su casa permanecía rodeada de malezas.

Alejado, cortó con sus obligaciones sociales
Y fue muy habilidoso escribiendo poesía.

Nadie conoció a este hombre,
a excepción del señorLiu Gong.

¿Cómo logró esto el caballero?
Por cierto que pocas cosas compartía con los demás.

Era distante y se contentaba con su vocación,
Sus placeres no dependían de buena o mala fortuna.

Dado que soy tan torpe con los asuntos mundanos
Me gustaría poder seguir sus pasos. Siempre.

 

 


ARRIBA

SIGUIENTE